“Wat is mijn volgende stap? De CEO van de organisatie wankelt, maar die positie is het niet voor mij. De organisatie ken ik te goed. Te weinig uitdaging. Ik kijk steeds vaker naar grote ziekenhuizen en andere complexe omgevingen. Hoe kom ik daar binnen?”
Onze eerste observatie: is dit koudwatervrees of zit hij al tegen zijn plafond?
Het werd snel duidelijk. Hij keek naar de CEO-rol zoals die door de huidige CEO en zijn voorgangers was vormgegeven: operationeel, organisatorisch, machtsstructuren, procesgericht, beheersmatig.
Niet als rol van boegbeeld. Niet als positie midden in sectorale transformatie, met technologische innovatie en maatschappelijke opdracht.
Niet als context waar visie, legitimiteit en draagvlak het werk doen.
Toen wij dat openlegden, gebeurde er iets.
Alsof er licht aanging.
“Ja. Dát wil ik. Dat is de schaal waar ik thuishoor.”
Vanaf daar ging het snel.
We hebben hem door het benoemingsproces en zijn onboarding geleid.
Hij kent zijn speelveld.
Hij kent zijn risico’s.
Hij kent zijn opdracht.
En hij staat er.
Sterk. Steady.
Sprongen die kloppen.
Dit bericht hoort bij een serie coachingvignetten waarin de ‘ruthless compassion’ van NGL verschillende facetten van leiderschap belicht.
Je kunt deze gesprekken ook volgen op onze LinkedIn pagina.
Bercan Günel | Mariëlle de Macker | Vincent Moolenaar | Ron De Mos | Dorine Wekking | Saskia Hooft